De reis begint aan boord van de m.v. Achille Lauro

Hallo allemaal,

Deze brief zal wel een beetje schokkerig zijn want we slingeren behoorlijk. Nog twee dagen en het grote avontuur gaat beginnen. Eigenlijk is het al begonnen: het was een regenachtig vertrek. We zouden om 6 uur weg gaan doch het werd middernacht. Om tien uur 's avonds werden we door een kalme stem uit het omroepsysteem verzocht het schip te verlaten, waaraan toe gevoegd werd dat er geen reden tot paniek was. Iedereen dus kalm de kade op. Spoedig werd mijn vermoeden bevestigd: er was op gebeld dat er een bom aan boord was!
Aangezien hij om half elf af zou gaan, mochten we om elf uur weer aan boord. Dat het nog verdere gevolgen voor mij zou hebben kon ik toen nauwelijks vermoeden. Dit ging vooraf aan het vertrek:

De dag na vertrek moesten we tegen een zuider storm opboksen, hetgeen paaltjes pikken, gereduceerde omwentelingen en dus snelheid, doch bovenal een massa zeezieke passagiers betekende. Kotsende mensen overal: in de salons, gangen, eetzalen en hutten. Hard werk voor de bedienden.

De volgende dag was het iets beter en algemeen kwamen er meer passagiers boven water: bleek en hongerig.
De zondag daarna was het al veel rustiger en de salons begonnen zich op maximum capaciteit te vullen.

De m.v. Achille Lauro.

Het is een mooi schip: de oude mv Willem Ruys." Het is zijn laatste reis - 40 jaar oud - doch uiterlijk kan hij nog wel een tijdje mee. Ik slaap in een 4-persoons hut die een stuk ruimer is dan die op de mv Ellinis. Deel de hut met en Braziliaan - 45 jaar oud -, een Uruguayaan - 40 jaar oud - en een Engelsman die 31 is, Mike heet, en ook in Punta Arenas van boord gaat. Is de wereld aan het rondliften. Er zijn trouwens een hele groep jongelui met eendere avontuurlijke oogmerken aan boord. Ook een stel bergbeklimmers. Al spoedig was er een grote kring gevormd van avontuurlijk reizigers. Het is goed om met enigszins gelijkgerichte zielen te praten. De meesten hebben zich liftend een weg van Europa naar Australië gewerkt, aldaar een tijdlang vertoefd om financieel op krachten te komen en thans zich op weg begeven om langs diverse routes en op diverse manieren terug te gaan naar Europa of Noord-Amerika. Met mijn fiets wek ik algemene jaloezie o, want deze mensen bezitten naast een grote liefde voor de natuur ook de wetenschap dat ze een hoop missen als ze er in de trein of auto doorheen suizen.

In Wellington scheen de zon. We hadden drie uur de tijd om de wal op te gaan en dat is niet veel. De kaart aan Gerard toont duidelijk dat het een mooie natuurlijke haven is. Met een kabelbaan een heuvel op geweest en een botanische tuin bewonderd. Na al de grappige groene kleuren die zo typerend zijn voor Australië, was het goed om weer fris groen te zien, gemarkeerd met donkere sparren. Dit keer geen bom aan boord, en we vertrokken om één uur 's maandagsmiddags. Aanvankelijk vrij rustig doch al spoedig begon de deining langer en hoger te worden. Met toenemende zuiderbreedte was een afnemende temperatuur te betreuren, gecombineerd met een gebrek aan zonneschijn. Het schip is voorzien met stabilisatoren en daarmee wordt stampen vrijwel geheel voorkomen als de deining van achteren inkomt, doch op het slingeren heeft het weinig invloed. Ze maakt af en toe behoorlijke halen die met veel gerinkel gepaard gaan. Gelukkig praktisch geen ziezieken aan boord.