Eind van de reis

Maandag 22 april 1973: 194 km.

In ‘t licht van een hoog aan de hemel staande maan mezelf weer op weg begeven. ’t Was ongeveer vier uur. Vrij weinig verkeer, redelijk goede weg, een hoge heuvelrug te beklimmen en geen pech met de fiets. Met lichter worden nam het verkeer toe, terwijl het nabij Chimbote zelfs druk genoemd mocht worden. Blij het weekend in Casma doorgebracht te hebben, want Chimbote verenigt in zich een stinkende visindustrie en een gemeen rokende mijnbouwindustrie. De buitenwijken strekken zich ruim 15 km. naar ’t zuiden uit. Een glas melk gedronken, wat hier een dure drank is (fl. 0,45) en daarna weer verder, de lucht van vismeel, uitlaatgassen en open riolen ingewisseld voor schone buitenlucht. Een lang, heet stuk door onafgebroken zandvlaktes. Tweemaal gestopt voor een bak koffie. Weinig verkeer tot Virú, waar een groene vallei begon. Suikerriet en asperges. Aldaar geluncht en mezelf in de rivier gebaad. Daarna een lange zandheuvel op, met een toenemende wind méé, en even voor Moche met een angstwekkende snelheid naar beneden. Voor en na Trujillo veel verkeer en slechte wegen. In Trujillo fietsenmakers langs geweest op zoek naar banden, zonder succes, postkantoor bezocht, evenmin zonder succes, en even voor zonsondergang de stad de rug toegekeerd. Even verderop een bord gebakken rijst genuttigd, en nog weer iets verder mezelf te ruste gelegd achter een mooie beschuttinggevende muur.

Dinsdag 24 april 1973: 146 km. Foto nr. 1/5: Landschap nabij Chapú

Tot een uur of twee ’s middags zwaar bewolkt. Daarna weer warm. Doorgaans een vrij vlakke weg van wisselende kwaliteit en van wisselende verkeersdrukte. Landschap als voorheen: woestijn afgewisseld met bebouwde valleien. Vooral suikerriet hier. Weinig flora en fauna. “Nieuwe” vogels deze week: aasgieren en kanariepietjes. In Chicama ontbeten, in San Pedro de Lloc geluncht en in een plaatsje vlak voor Pacanga gedineerd. Even voor dit dorpje mezelf in een vrij schoon riviertje gebaad. Twee binnenbanden geplakt. Drie lekke banden vandaag. Allemaal oude wonden, waarvan de solutie het begeeft. Bij een klein stroompje gebivakkeerd.

Woensdag 25 april 1973: 131 km.

Een snikhete dag met ongeveer 5 lekke banden. De weg was vrijwel geheel vlak en van slechte kwaliteit. Een nogal onrustige nacht vanwege de muggen en de nog steeds verstoorde ingewanden. Besloten één dezer dagen een dokter op te zoeken. Voorlopig besloten een dag te vasten. In Mocupe een bak koffie gedronken en in Chiclayo nog eentje. Daarna begonnen de banden weer leeg te lopen. De voorbuitenband is akelig kaal en ik moest hem op één plaats dichtnaaien. Het plakken van de banden is routine geworden, zodat het weinig tijd kost en mijn gemoedstoestand er niet door wordt gestoord. Kost wel tijd natuurlijk, hetgeen tezamen met de slechte weg de korte afstand van vandaag verklaren moet. Het laatste stuk landinwaarts, was erg mooi: hoge bergen aan weerszijden, dichte tropische plantengroei, een schone zonsondergang en een rustige weg. Even voor Motupe mezelf naast de rivier te slapen gelegd. Schoon, drinkbaar water. Mezelf eerst heerlijk gewassen.
Donderdag 26 april 1973: 100 km.

In Motupe begonnen met ontbijten en vervolgens at ik wat in ieder restaurantje dat ik voorbij fietste. Bleek nog net zo ongezond te zijn als voorheen. Tot Olmos ging alles zo z’n gangetje, doch toen werd het heet. Windstil en een zeer slechte weg. Hield het midden tussen een slechte asfaltweg en een goede gruisweg. Saai landschap. Struikgewas. Rechts hoge bergen op vrij korte afstand. Af en toe moest er weer geklommen worden. In Inociumles de zoveelste band geplakt en een tijdje uit zitten blazen. De voorband lekt nu ook lekker mee. Na in Olmos geluncht te hebben verder niets gegeten. Een moeilijk probleem dat eten: als ik eet, loopt het er binnen een half uur goed gebruind weer uit, en als ik niet eet, loopt mijn energieverbruik spaak. Mezelf even na donker te rusten gelegd, want doorfietsen was er met deze weg en zulk ene duistere nacht niet bij. Jammer, want tegen de avond stak er een goede bries op en verkeer was er ook al niet.

Gedurende laatste dagen mijn balans opgemaakt en besloten dat het verstandiger is om de reis per fiets te beëindigen. Redenen vóór deze beslissing zijn:
(1) Ik ben ‘t gewoon zat, en ik ben het met Prediker eens dat men plezier in zijn werk moet hebben. \
(2) Voel dat ik mijn gezondheid schaad, en dat is ook erg on-Bijbels.
(3) De banden van de fiets halen de grens niet meer, dus er waren twee oplossingen: a) banden uit Holland op laten sturen, en b) Nieuwe wielen kopen. De eerste oplossing zou veel tijd en geld kosten, die ik beide niet in overvloed heb. De tweede oplossing zou kostbaar en gecompliceerd zijn, want mijn remmen zouden waarschijnlijk ook vernieuwd moeten worden. Bovendien zouden de maten van de banden in Ecuador of Colombia wel weer eens anders kunnen zijn.
(4) Het vooruitzicht om in enkele weken in Holland te zijn, maakte me helemaal blij van binnen.

Enkele tegenwerpingen van de beslissing waren:
(1) Men voleindigt graag waar men mee begint.
(2) Verkoop van de fiets

een verlies van geld betekenen. Dat zijn ze eigenlijk wel.
In ’t algemeen echter een zekere schaamte, doch om daarvoor stijfkoppig door te fietsen, is wat men najagen van wind en niets dan ijdelheid zou kunnen noemen. Dat ik zoveel minder landen zal zien, voel ik wonderbarig genoeg niet als een gemis. Ben dus aan ’t eind van mijn fietslatijn gekomen. Verheug me op de verschillende vliegtochten. Route blijft voorlopig nog ongeveer hetzelfde. Van plan met fiets en al naar Piura te liften en daar het weekend te blijven.

Vrijdag 27 april 1973: 31 km (per fiets). Foto nr. 2: Laatste kampement; nr. 3: Fiets op de vrachtwagen; nr. 4: Dorpjes.

Beginnen met uitslapen, daarna langzaam (vanwege de weg) naar het kruispunt naar Buenos Aires (Perú) gefietst, en aldaar een kop thee gedronken. Kreeg al spoedig een lift.

(Einde fietstocht op dit punt.)

See the itinerary of this trip, and details about each destination.

Was te één uur in Piura. Eerst naar het ziekenhuis. Dokter onderzocht me voor niets en schreef me chlorostrep-pillen voor. Mag wel eten. (Hij gaf me ook de naam van een Nederlands zendingsechtpaar die in Piura wonen.) Geluncht. Hotel opgezocht. Gedoucht en baard gehalveerd, Daarna naar een kapper en mijn haar weer kort laten knippen. Voel me een ander mens. Vervolgens naar de fietsenmaker. Fiets verkocht (fl. 225,-) ’s Avonds bij een paar kennissen op de t.v.-visite. Einde van de fietsreis.